Camilleri Andrea – Gruaja e bankierit

Descrizione prodotto

Gjatë karrierës së tij të gjatë e të patëmetë si funksionar i lartë banke, Febo Germosino kishte marrë tri letra anonime. Tani, në ditën e parë të jetës së re prej pensionisti, i ka vendosur para vetes. Dy të parat janë shumë të hershme, prej dhjetëvjeçarësh. E treta është e kohëve të fundit dhe hedh dyshime për besnikërinë e gruas së tij të dytë, të re dhe shumë të bukur, Adelës. Është pikërisht ajo, Adela, protagonistja e këtij romani: e mrekullueshme, një femër fatale, joshëse, të cilës i pëlqen të veshë, në rrethana të veçanta, një tajër gri të përkorë. Një veshje, që ka një domethënie të thellë simbolike. Një domethënie, të cilën ndoshta do ishte më mirë të mos e njihnim kurrë… Letërsia e Camilleri-t është e pasur me figura femërore, gjithmonë të ndjekura nga historiçka dashurie, një lloj tolerance pothuajse dinake, lidhje e thellë me dobësitë e tyre sensuale, një vëmendje kureshtare për çastin e lëshimit, kur frerët dobësohen për pasionin, për hakmarrjen ose thjesht për një tekë; për një çast ose përgjithnjë; për dashakeqësi, për llogari ose për shpërthimin e ndjenjave. Janë të paktë shkrimtarët që, si Camilleri, kanë ditur të ndjekin ritmin e trupit dhe rrahjen e shpirtit femëror. Te këto faqe të më “francezit” prej romaneve të tij, te kjo Adelë tërheqëse dhe e rrezikshme, e përkëdhelur në libër nga duar pasionante e njëherazi të druajtura, ndihet jehona e Mopasanit dhe e gjithë klasikëve të letërsisë, që na kanë bërë të ëndërrojmë për disa zonjëza misterioze, sa të magjishme – që të bëjnë për vete kur i has në libra – aq edhe të rrezikshme kur i takon në jetën e vërtetë.

Nel corso della sua lunga, sfolgorante carriera di alto funzionario di banca, Febo Germosino ha ricevuto tre lettere anonime. Adesso, nel primo giorno della sua nuova vita da pensionato, le ha allineate davanti a sé. Le prime due sono vecchie di decenni, l’ultima è recente e insinua dubbi sulla fedeltà della sua giovane e bellissima seconda moglie, Adele. È lei la protagonista di questo romanzo, una splendida femme fatale che ama indossare un apparentemente castigato tailleur grigio. Un vestito che per lei ha un profondo significato simbolico. Un significato che sarebbe stato molto meglio non conoscere mai… La letteratura di Camilleri è ricchissima di figure femminili, sempre seguite con una partecipazione amorevole, una sorta d’indulgente, quasi sorniona, profonda adesione alle loro carnali debolezze, una incuriosita attenzione all’attimo del cedimento, quando i freni inibitori si allentano per passione, per vendetta, per un semplice capriccio; per un attimo o per sempre; per malizia, per calcolo o per esplosione dei sensi. In queste pagine del più “francese” dei suoi romanzi, in questa affascinante, temibile Adele accarezzata dalla scrittura come da mani appassionate e al tempo stesso intimorite, si sentono echi di Maupassant, del Pierre Louys di “La donna e il burattino” e di tutti i classici della letteratura e del noir che ci hanno fatto sognare su certe dark ladies tanto incantevoli da amare nella finzione quanto pericolose da incontrare nella realtà.